Achter de schermen van een fotoshoot in de Dolomieten
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar vaak zien we, als we door sociale media of tijdschriften bladeren, alleen de prachtige foto's en vergeten we meestal alles wat er achter de schermen gebeurt.
In dit artikel neem ik jullie mee achter de schermen van mijn laatste Moustache-shoot in de Dolomieten voor de lancering van de GAME 2022.
Voordat een video uitkomt, is er een lange fase van voorbereiding en reflectie. Je moet het juiste idee vinden en een verhaal bedenken om de wereld van een fiets zo goed mogelijk te vangen. Zodra het concept is gedefinieerd, zoeken we onvermoeibaar naar de beste plek, in de hoop dat het weer meewerkt en dat er op D-Day geen onverwachte dingen gebeuren...
Eenmaal daar begint het echte werk! Niets mag aan het toeval worden overgelaten, want elk detail is van belang. Anders riskeer je urenlang nabewerking, of erger nog, een afbeelding niet te kunnen gebruiken vanwege een ongepaste grimas of een stofje op de lens... Een shoot betekent uren filmen en fotograferen, vaak met tal van takes voor de rijders, terwijl je constant blijft lachen (Andreas is daar trouwens erg goed in :D). Kortom, er is altijd wat stress en vermoeidheid, maar het eindresultaat is het waard.
Als je de GAME niet kent, het is het meest agressieve MTB-model van Moustache met 170 mm veerweg; deze fiets is ontworpen om te knallen. Dit jaar komt er een nieuwe 750 Wh batterij, die de autonomie met 20% verhoogt. Genoeg om het rijplezier te verlengen! Het idee is dus om het potentieel van de fiets te laten zien, die je naar de top van elke berg kan brengen, om te rijden tot het donker wordt zonder te hoeven stoppen (om de batterij van de fiets op te laden in ieder geval).
Voor het eerst sinds het begin van Moustache wilden we ons buiten Frankrijk wagen voor een shoot. Niet dat we ons Vosgische speelterrein beu zijn, maar openstaan voor nieuwe horizonten voelt goed na deze periodes van lockdown. Een van de bestemmingen die we overwogen waren de mythische Dolomieten.
Wie is er beter geschikt om dit te bespreken dan Andreas Tonelli en Werner Ebner, beiden Moustache-ambassadeurs en berggidsen. Ze kennen deze regio op hun duimpje! Na een paar e-mailuitwisselingen en verschillende videogesprekken is de reis gepland en de lijst met locaties voor de shoot is klaar, perfetto.
Nu de laatste details zijn gevalideerd en de datum is vastgesteld, hoeven we alleen nog maar de logistiek te regelen om over 4 weken klaar te zijn...
DAG X
Daar gaan we! Het is tijd voor vijf drukke dagen!
Vrijdagochtend om 6 uur is de bus geladen met alle spullen. Ik rijd richting Neuligen (GE) om Manuel Sulzer, onze fotograaf, op te halen en de rest van het team te ontmoeten in het basiskamp in Val Gardena (IT). Mathieu Echeverri, onze cameraman, reist vanuit Nice (FR), terwijl Andreas en Werner ons morgenochtend direct vanuit huis zullen ontmoeten. Het is een beetje een logistieke uitdaging, maar we zijn ver verwijderd van Hollywood-producties; over het algemeen werken we bij dit soort projecten in een klein team omdat we veel op de fiets reizen, dus je moet een beetje kunnen fietsen. Na een goede Italiaanse pizza is het tijd om naar bed te gaan; morgen begint het serieuze werk!
ZATERDAG
Andreas en Werner sluiten zich aan bij het team voor het ontbijt. Het programma van de dag: de 5 fietsen statisch fotograferen in deze fantastische omgeving van de Dolomieten.
Op papier is dit niet het meest gecompliceerde deel, en toch kan het snel uren duren om alleen al een vlakke plek te vinden (het is makkelijker in Nederland...). Laten we eerlijk zijn, een groot deel van de dag besteden aan statische foto's is niet het meest spannende deel, dus laten we direct naar het rijden gaan!
ZONDAG
De groep verzamelt om 5 uur 's ochtends op de parkeerplaats om een shuttle te nemen naar een plek hoog in de bergen om de zonsopgang vast te leggen. Onze chauffeur zet ons af aan de voet van de pistes, we maken de klim op de fiets af, wat ons een beetje opwarmt omdat de thermometer onder nul staat en de wind ijzig is. Om 6.30 uur verschijnt de zon. We maken enkele shots op de bergkammen, genietend van het licht en het panorama dat zich voor ons ontvouwt – het soort spektakel waarvoor het de moeite waard is om uit bed te komen, zelfs heel vroeg!
We pakken dan een kleine singletrack aan die door alpenweiden afdaalt, waarop we technische secties filmen. Onze twee locals vonden snel hun draai op de fietsen en reden hard door de rotsvelden. Die dag wisselden we van plek, totdat we bij een berghut kwamen die zo uit een cover van een outdoor-reismagazine leek te komen!
We stoppen een paar minuten bij de kleine chalet voor een bevoorradingspauze en drinken de traditionele cappuccino voordat we weer op pad gaan om te fietsen tot halverwege de middag.
MAANDAG
Vanavond is het team van plan om in een berghut op 2575 m hoogte te slapen, dus je kunt beter geen slaapwandelaar zijn... Het plan is om daar 's nachts aan te komen om nachtbeelden te schieten voordat de zon opkomt! De dag zal lang zijn, maar we kijken er allemaal naar uit om onze volgende bestemming te bereiken, want de plek die Andreas en Werner beschrijven, klinkt gewoon magisch. We rijden de hele ochtend met de jongens totdat we worden onderbroken door een zware onweersbui.
Laat in de middag verschijnt de ultieme beloning in de verte, hoog op de berg. De mistbank, doorboord door de zonnestralen, laat de vallei zien die zich onder onze voeten/wielen uitstrekt. Een klein detail: het diner in de berghut wordt op vaste tijden geserveerd, dus als we geen koud eten willen, moeten we de chef niet laten wachten... Met de jongens besluiten we om de beelden te draaien tussen het voorgerecht en het dessert, want de zonsondergang wacht ook niet. Bij het vallen van de avond eten we uiteindelijk ons deel strudel, een van de must-tries van de regio. Dit kaneelgeurende gebak met een vulling van gehakte appels en gedroogd fruit maakt deel uit van het Oostenrijkse erfgoed. De dubbele cultuur is zeer aanwezig in de Dolomieten, die tot 1919 zelfs tot Oostenrijk behoorden – dat was voor de algemene culturele noot. We keren terug naar onze slaapzaal die me aan jeugdherbergen doet denken! Hopelijk snurkt niemand in het team te hard...
DINSDAG
Vanochtend wordt de groep weer vroeg wakker in de hoop de zonsopgang te vangen, maar helaas hebben we een bewolkte hemel... Hoe dan ook, het landschap is nog steeds adembenemend. Op de rand van de afgrond besluiten we een paar dronebeelden te maken om dit buitengewone panorama vast te leggen en beginnen we aan de afdaling. Het idee is om zoveel mogelijk te rijden voor 11 uur, want met de skiliften open worden de paden daarna belegerd door wandelaars. Na een korte omweg via de onmisbare Cinque Torre keren we terug naar het dalstation van waaruit we de dag ervoor waren vertrokken.
We hebben al aardig wat rijbeelden op technische en rotsachtige trails; idealiter zou ik wat soepelere paden willen filmen om een andere omgeving te hebben. Andreas en Werner besluiten daarom naar een nieuwe plek te gaan die minder bezocht wordt door wandelaars, met zachtere zandpaden – bingo! We nemen dus de weg naar Cortina D'Ampezzo en gaan op ontdekkingstocht naar deze nieuwe trails. Op deze vloeiende trails hebben de jongens plezier en laten ze de remmen volledig los. Iedereen geniet, want hoewel we hier zijn voor het werk, heeft ons beroep toch wel hele leuke kanten... :)
Terwijl de middag ten einde loopt, is het tijd om terug te keren naar Val Gardena voor de laatste avond in Italië. Geen uitspattingen echter, want morgen wachten ons 10 uur rijden om terug naar kantoor te gaan... We zijn uitgeput, maar de klus is geklaard, en het was toch wel heel gaaf.
Op de terugweg bekijken Manuel en ik enkele foto's van de shoot en we zijn zeker van één ding: het was het absoluut waard! Deze eerste foto's zijn verbluffend en geven je echt zin om te gaan fietsen. We hopen dat dit ook voor jullie het geval is... ;-{D
